Onze derde Indie Herdenking op zaterdag 15 augustus 2026, werd wederom druk bezocht. Namens het College van B&W van Eindhoven werd Burgemeester Dijsselbloem vertegenwoordigd door Loco Burgemeester Stijn Steenbakkers, vergezeld door Personal Assistance Mevr. Danni Nelissen. Het Philharmonie Brainport en DuoTwice zorgden voor de muzikale ondersteuning.
Voorzitter Roy Meelhuysen heette eenieder van harte welkom, waaronder de Loco Burgemeester van Eindhoven dhr. Steenbakkers en de Loco Burgemeester van Waalre, mevrouw van de Goor: namens Defensie waren aanwezig Plaatsvervangend commandant 13 Lichte Brigade (Oirschot), tevens Provinciaal Militair Commandant Zuid, Kolonel Peter van Iersel, Commandant Air Mobility Command Vliegbasis Eindhoven, Kolonel Daan Boissevain en de uitgenodigde sprekers. Aanwezig waren ook dhr. en mevr. van Lierde. Dhr. van Lierde is de grondlegger van het Lloyd Atelier in Netersel. Hij stelde zijn scheepsmodel, de legendarische m.s. Sibajak, ter beschikking voor die dag. Het schip dat onder meer vele Molukkers in 1951 naar Nederland vervoerde.
De Vz. blikte terug naar de onlangs uitgesproken excuses aan de Molukse gemeenschap.
"De excuses markeren niet het einde van een geschiedenis, maar een begin van een eerlijke dialoog. Herdenken betekent ook stilstaan bij wat niet goed is gegaan. De geschiedenis van de KNIL militairen herinnert ons eraan dat erkenning soms te laat komt, maar nooit overbodig zal zijn. Achter de Backpay-kwestie schuilt een dieper verhaal van loyaliteit, opoffering en een langdurige strijd om rechtvaardigheid. Herdenken doen we niet om in het verleden te blijven hangen, maar om recht te doen aan wat is gebeurd en om te beseffen wat vrijheid en menselijke waardigheid kosten. Het verhaal van Indie is een deel van onze gezamenlijke geschiedenis. Door het te blijven vertellen, houden we de herinnering levend voor de generaties die het zelf niet hebben meegemaakt. Laten we daarom straks een moment stil zijn om te herdenken, te eren en om onszelf eraan te herinneren dat vrijheid nooit vanzelfsprekend is", aldus de Voorzitter.
De drie sprekers die daarna volgden vertelden hun zeer indringende verhalen uit hun afkomst en jeugd.
Een dochter vertelde over haar trauma; over haar vader die voortkwam uit een relatie van een (onbekende) koloniaal met een Inlandse vrouw. De vrouw die hun kind op 8 jarige leeftijd, uit grote armoede en een onmogelijkheid om te kunnen overleven, heeft afgestaan aan een tehuis voor verweesde kinderen. Het tehuis van de bekende Nederlandse Zendeling op Java, "Pa van der Steur". Een hartverscheurend verhaal dat begon met:
"Ik weet niet of ik me om dit verhaal moet schamen". De aandacht was getrokken en bleef tot het einde van het verhaal doodstil, waarbij de vertelster tegen het einde van haar betoog even pauzeerde om haar emoties in bedwang te houden. Het verhaal heeft veel respect van de aanwezigen opgeleverd.
De tweede spreekster sprak en vertelde over het fenomeen "het Indisch Zwijgen". Dit fenomeen gaat over het doodzwijgen van alle ellende en verdriet die ouders en familieleden in de periode 1945 - 1950 hebben moeten doorstaan. Het niet kunnen spreken over toen, omdat de gedachte te pijnlijk of ziekmakend kan zijn; dus "soedah laat maar" het is toch al zolang geleden. Het gegeven werd in een pot onder een zware deksel verstopt. Het boek van schrijfster Dido Michielsen, wees haar de weg. Haar vader en moeder verloren hun eerste dochter in de vijftiger jaren en vertrokken in 1960 als laatste repatrianten naar het koude Nederland. In Nederland kregen zij nog 2 kinderen, het jongetje stierf 2 weken na zijn geboorte. De twee treinkapingen en de gijzeling van een school, deden hem plotseling huilen. Vele jaren later betekenden die tranen, dat in die periode de deksel van de put vloog door het verdriet van het verlies van 2 kinderen en het gedwongen vertrek naar Nederland. Hij overleefde een zware hartoperatie. Echter later bezweek hij toch aan een hartfalen. Bij zijn uitvaart, geen bloemen, na de crematie enige tijd later vroeg zij waar de as van haar vader was.
Haar moeder antwoordde: "Al soedah laat maar, het is al zolang geleden en het is goed geweest, alles is voorbij. Niet meer over nare en verdrietige zaken praten. Na het overlijden van haar moeder vertelde zij leuke verhalen maar haar eigen verhaal heeft zij naar achteren verschoven tot op deze Herdenking. Zij ziet de gevolgen van het Indische Zwijgen bij haar oudste zoon. Dat zwijgen stopt pas als de 2de, 3de en 4de generatie over al deze zaken openlijk met elkaar bespreken, aldus de Spreekster.
De laatste spreker vertelde het indringende verhaal van een zoon, die hij was, van een vader die als beroeps marinier deserteerde omdat hij om redenen niet naar Nederland wilde vertrekken. Jaren heeft betrokkene onder de radar moeten leven, om niet gearresteerd te worden. Vele landen in Zuid Amerika werden door hem daardoor bezocht. om een poos later zijn gezin weer na te laten komen. Spreker vertelde dat hij zijn herinneringen haalde uit foto's die in een koffer waren opgeborgen. Tijdens het spreken wees hij regelmatig naar ons Gedenkteken, de Koffer.
Kortom, vele bezoekers waren ontroerd na afloop. Echter tijdens de Nazit, die na de Ceremonie plaatsvond in het Theehuis van Peppelrode, was het een gezellig samenzijn onder het genot van een Indische maaltijd, verzorgd door restaurant Indonesia, en een heerlijk drankje.
Om 22.30 uur eindigde het samenzijn en konden de bezoekers hopelijk met een voldaan gevoel en enkele emotionele ervaringen rijker huiswaarts gaan.
Tot Volgend jaar. Sampai Jumpa lagi.
